هایدی کینگستون- شهرزادنیوز: در کنفرانس افغانستان در سوم فوریه در لندن، موضوعات زیادی مطرح شد. یکی از آنها آن بود که زمان گفتگو با طالبان فرا رسیده است. موضوع دیگر آن بود که نیروهای امنیتی افغانستان باید برای برقراری صلح و ثبات، تقویت شوند، و این وظیفهای است که خود افغانها باید آن را بر عهده گیرند.
پشت این سخنان مطنطن و کلمات جالب و هیئتهای نمایندگی، واقعیت چنین است: در شیوار، منطقهای در استان نانگرها، دو بازار وجود دارد، یکی موصوم به "شادال" و دیگری به نام "پیخه". در کشوری که پر است از بازار، این چیز عجیبی نیست. اما کالای اصلی این بازارها، یک چیز است. این کالا، زنان هستند. در نانگاهار بازارهایی برای فروش زنان وجود دارد.
"چادرهای بزرگ، بدنشان را پوشانده است و فقط دستهایشان معلوم است. آنان مثل حیوانات، خرید و فروش میشوند." این اطلاعات را یکی از اعضای کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان داده است.
مواردی گزارش شده است از خرید و فروش یک زن با پنج بچهاش. زن دیگری به پنج مرد مختلف فروخته شد تا دوباره رسید به مردی که اول او را فروخته بود. او هم زن را کشت.
زنان چندین بار فروخته میشوند. آنها در اتاقی زندانی میشوند، مرتب کتک زده میشوند و بعد پس داده میشوند. سپس از کوندوز به هرات، از جلالآباد به کابل و سایر مناطق کشور فرستاده میشوند و خرید و فروش میشوند.
این ها همان مردان ناجی قبیله شینواری هستند که دولت میخواهد با آنها مذاکره کند. اخیرا در نیویورک تایمز مقالهای نوشته شده بود با این عنوان: "یکی از قبایل افغان سوگند میخورد با طالبان بجنگد، تا از کمک آمریکا بهرهمند شود".
در مقاله آمده است:
"رهبران یکی از بزرگترین قبایل پشتو در یکی از مقرهای طالبان، روز چهارشنبه گفت که آنها موافقت کردهاند از دولت متکی به آمریکای افغانستان حمایت کنند، با شورشیان بجنگند و خانه هر افغانی را که به جنگجویان طالبان پناه دهد، به آتش بکشند. ریش سفیدان قبییه شینواری که نماینده 400 هزار نفر از ساکنان شرق افغانستان هستند، همچنین تعهد کردهاند در صورت حمله طالبان، از هر خانواده حداقل یک نفر را برای خدمت در ارتش یا پلیس افغانستان اعزام کنند. در مقابل این حمایت، فرماندهان آمریکایی موافقت کردهاند که 1 میلیون دلار از بودجه پروژههای توسعه را بدون دخالت دولت افغانستان که همه آن را فاسد میدانند، مستقیما به رهبران قبیله بپردازند. "مالک نیاز"، یکی از رهبران قبیله، میگوید: طالبان میکوشند قبیله ما را نابود کنند و از ما پول میگیرند و پسرانمان را میگیرند و به جنگ میبرند. "اگر حالا به ما حمله کنند، آنها را شکست خواهیم داد." به نظر میآید این اولین قراردادی باشد که در آن تمام یک قبیله پشتو به جنگجویان طالبان اعلام جنگ میکند."
مسلما تمام شینواریها مقصر نیستند، اما این سؤال پیش میآید: ما دقیقا با چه کسانی داریم معامله میکنیم؟
پیش از آن که "کای عیدی"، نماینده اعزامی سازمان ملل در کابل، کنفرانس را ترک کند، چند کلمهای با او صبحت کردم. او در پاسخ به تضمینخواهی برای حمایت از زنان و جلوگیری از بازگشت وضعیت آنان به گذشته، گفت: "خطوط قرمز معینی وجود دارند که نمیتوانیم آنها را زیر پا بگذاریم. حقوق بشر در قانون اساسی محترم شمرده شده است و این فقط یک حرف توخالی نیست."
اما، معنی اصطلاح "افغانیزه" کردن چیست؟ در افغانستان دولت واقعا چه کار میکند؟ هشت سال گذشته و هنوز حتا یک نیروی پلیس واقعی وجود ندارد، کشور هنوز "توسعه نیافته" و فقیر است و وضعیت زنان فلاکتبار است. ما به باندی از افغانهای فاسد پول میدهیم و تا به حال هیچ کاری انجام نشده است.
آیا تمام این مشکلات با یک ارتش، نوشداروی جامعه بینالمللی حل خواهد شد؟ اگر سربازها ارتش را ترک کنند، و توسط جنگطلبان برای آغاز یک جنگ داخلی دیگری به خدمت گرفته شوند، چه؟ این بار آنها مسلحتر و آموزشدیدهتر خواهند بود.
اکنون میکوشیم تا طالبان را هم به عنوان یکی دیگر از ترکیبات معجزهآفرین به این معجون بیفزاییم. میکوشیم آن را یک موفقیت جا بزنیم، اما این سؤالات وجود دارند: آیا کشورها و افغانهایی که لیست میهمانان "لویه جرگه"* در کنفرانس بن را تهیه کردند، آن موقع یادشان نبود که طالبان را هم به این کنفرانس دعوت کنند؟ آیا علت آن، فراموشی، حماقت یا حیله بوده است؟ یا ما چنین مستأصلیم و در باد چنگ میزنیم؟
پانویس:
* جرگه ملی، بزرگترین مجمع بزرگان و شخصیتهای قومی و اجتماعی افغانستان که در موارد بحرانی در افغانستان تشکیل میشود.
شهرزادنیوز: این مطلب از سایت "هافینگتون پست" برگرفته شده است.
